(برای سورة انعام فضیلت بسیار نقل شده که در اینجا نگنجد پیغمبر (ص) فرمود که این سوره با هفتاد هزار ملک بر من نازل شد همه تسبیح و تقدیس خدا می کردند به احترام این سوره هر کس این سورة انعام را بخواند آن ملائکه به عدد آیه های آن بر او در شب و روز قرائت صلوات فرستند)
« بنام خداوند بخشایندة مهربان »
سپاس مر خدای را که آفرید آسمانها و زمین را و قرار داد تاریکی های شب و روشنی روز را آن کسانی که کافر شدند بت ها را به پروردگار خود برابر دانستند (1) اوست آنکه خلق کرد شما را از گل ( چون بشر اولاد آدم است و آدم را هم خدا از گل خلق نمود از این جهت چنین فرمود ) پس حکم نمود برای زندگانی شما در دنیا وقت معین را و وقت مرگ شما و مدت ماندنتان در برزخ که عالمی است بین دنیا و آخرت و مدت قیامت که همة آنها اوقات و ازمنه ای است مربوط به شما تمام این وقتها معین است در نزد خدا پس بعد از این همه آثار قدرت باز شما شک دارید در زنده شدن پس از مرگ (2) اوست خدای آسمانها و زمین می داند پنهان و آشکار شما را و می داند آنچه را کسب می کنید (3) و نیامد ایشان را هیچ نشانی از نشانه های پروردگارشان ( از معجزات پیغمبر (ص) ) مگر اینکه از آن اعراض کننده و روگردان شدند (4) و به دروغ نسبت دادند قرآن را آن هنگام که قرآن آمد و به زودی بیاید ایشان را در روز قیامت خبر های آنچه تکذیب قرآن و دین کردند و به آن استهزاء می نمودند (5) آیا ندیدند مردم که چه بسیار هلاک کردیم پیش از ایشان از اهل قرنهای پیش کسانی را که نیرو و توانائی و مکنت داده بودیم ایشان را در زمین به اندازة که به شما به آن اندازه ندادیم و فرستادیم ابر با باران ریز که بر ایشان می بارید و باعث نمو زراعت و وفور نعمت بود و نهر ها را جاری کردیم از زیر درختان ایشان پس هلاک کردیم ایشان را به سبب گناهانشان و از نو پدید آوردیم بعد از ایشان گروهی دیگر را (6) و اگر فرستیم بر تو کتابی نوشته در کاغذ که به دست بگیرند آن را می گویند آن کسانی که کافر شدند نیست این کتاب مگر سحری آشکار (7) و گفتند چرا فرستاده نشد بر محمد (ص) فرشتة که ببینیم آن را و اگر می فرستادیم فرشته ای را که می دیدند باز هم ایمان نمی آوردند و دیگر تمام بود کار ایشان ( که همه هلاک می شدند بدون مهلت چون دیگر عذری باقی نبود ) (8) و اگر پیغمبر را از فرشته قرار میدادیم آن فرشته را به صورت مردی باید بنمائیم تا دیده شود باز پوشانده و مشتبه نموده بودیم بر ایشان آنچه را که پوشیده می دارند بر خود ( چون دانایان از کفار مردم عوام را به اشتباه می انداختند و می گفتند که محمد (ص) هم مثل ما بشر است چطور از آسمان که بشر در آن راه ندارد خبر می دهد اگر فرشته بود ممکن بود از خدا خبر دهد خدا فرماید اگر فرشته بود دیده نمی شد مگر به صورت مردی شود و اگر چنین فرشته ای می فرستادیم که به صورت بشر بود پس باز مایة اشتباه کاری ایشان را فرستاده بودیم که باز دانایان از کفار به عوامشان می گفتند این بشر است و بشر نمی شود از آسمان خبر دهد و پیغمبر باشد ) (9) و استهزاء شدند رسولانی که پیش از تو بودند ای پیغمبر پس فروگرفت آن کسانی را که مسخره می کردند جزای استهزائشان فرا گرفت آنها را (10) بگو برگردید در زمین و بنگرید که چگونه بود عاقبت آنان که نسبت دروغ دادند به رسولان ما (11) بگو از کیست آنچه در آسمانها و زمین است اگر گفتند از خداست که اقرار کردند اگر نه تو بگو از خداست خدائی که واجب کرده است بر ذات خود رحمت را جمع می کند شما را البته در روز قیامت که شکی نیست در آن آن کسانی که زیان کردند به نفسهای خود آنها ایمان نیاوردند به قیامت (12) و از برای خداست آنچه آرام گیرد در شب و روز یعنی همه چیز و اوست شنوندة دانا (13) بگو آیا به غیر از خدا دوستی بگیریم با آنکه خدا آفرینندة آسمانها و زمین است و خدا می خوراند و رزق دهد به همه و خود نمی خورد و احتیاج به رزق ندارد بگو به مردم من مأمورم که اول اسلام آورندگان باشم و به من گفته اند که مباش تو از شرک آورندگان (14) بگو ای پیغمبر می ترسم اگر نافرمانی کنم پروردگار خود را از عذاب روز بزرگ که قیامت است (15) چون هر کس صرفه نظر شود از او در عذابش در قیامت اوست که رحم کرده است خدا او را و این است رستگاری آشکار (16) و اگر برساند خدا ضرری به تو نیست بردارندة آن ضرر مگر خودش و اگر خدا برساند به تو نیکی و خوبی را بدان که خدا البته بر هر چیز تواناست ( که آن نیکی را باز گیرد یا بگذارد ) (17) و خداست قاهر بر بندگان خود و اوست درستکار دانا (18) بگو ای پیغمبر چه چیز در مقام شاهد شدن و گواهی دادن بزرگتر است از همة شاهد ها تو خود جواب ده بگو خداست که شاهد است میان من و شما ( چون جمعی از مشرکین مکه به پیغمبر گفتند ما از یهود و نصاری پرسیدیم که از تو در کتاب ایشان نامی هست گفتند ما نامی از او نیافتیم پس شاهد تو بر دعوی نبوت تو کیست این آیه نازل شد ) و بگو وحی کرده شد به سوی من این قرآن تا بترسانم به آن شما را از عذاب خدا و هر کس را که برسد این قرآن به او بترسانم این هم شاهد من بر نبوتم آیا شما گواهی دهید که با خداست خدایانی دیگر و به عقیدة خود شهادتی دارید بگو من که شهادت نمی دهم بگو البته خدا یگانه است و من بیزارم از شرک شما (19) آنان که اهل کتابند می شناسند پیغمبر را همچنانکه می شناسند پسرهای خود را آن کسانی که زیان کردند به نفس های خود در کتمان نبوت تو در کتابشان ایشان نمی گروند (20) کیست ستمکارتر از آن که نسبت بیجا دهد به خدا دروغی را یا تکذیب کند به آیات خدا البته رستگار نمی شوند ظلم کنندگان (21) و روزی که
