( ابی بن کعب گوید پیغمبر (ص) فرمود هر کس سوره زمر بخواند هر امیدی که دارد نا امید نشود و ثواب خائفین برای او نوشته شود و حضرت صادق (ع) فرمود در دنیا عزت و شرافت یابد )
« بنام خداوند بخشاینده مهربان »
فرستادن قرآن بر محمد (ص) از خدای تعالی است که بی مانند است در نیرومندی و درستکاری (1) ما فرستادیم به تو قرآن را به راستی عبادت کن خدا را در حالتی که خالص بداری برای او دین را (2) آگاه باشید مردم که برای خداست دین خالص نه دین مخلوط با غیرخدا آنکسانی که گرفتند سوای خدا دوستانی برای پرستش گویند نمی پرستیم اینها را مگر برای آنکه نزدیک گردانند این بتها ما را به خدا نزدیکی کامل البته خدا حکم می کند میانۀ ایشان در آنچه اختلاف می کنند در دین خود ، خدا راه نمی نماید کسی را که او دروغگو و ناسپاس است (3) ( و از دروغهای ایشان فرزند داری خدا است ) اگر می خواست خدا فرزندی اختیار کند برمی گزید از آنچه می آفرید ، آن را که می خواست (چون مشرکین می گفتند فرشتگان دختران خدا هستند ، یهود عزیر را و نصاری مسیح را پسر خدا می دانستند ، خدا می فرماید اگر فرزند داشتن شایسته ما بود به اختیار و انتخاب شما نبود بلکه هر که را خود می خواستیم از مخلوق فرزند می گرفتیم ) ولی پاک و منزه است خدا از صفات بشریت اوست خدای یگانه با قهر و غضب بسیار بر مشرکین و کفار (4) آفرید خدا آسمانها و زمین را به راستی می پیچد شب را بر روز و می پیچد روز را بر شب و رام گردانید خورشید و ماه را در جریان خود که هر یک به فرمان او می روند در فلک خود تا زمانی معین بدانید که اوست خدای نیرومند آمرزنده (5) آفرید شما را از تنی تنها که آدم بود پس از آن خلق کرد از او زن او را ( در وضع خلقت حواء از آدم دو قول است یکی آنکه از استخوان پهلوی چپ آدم آفریده شد از این جهت مرد در سمت چپ یک دنده کم دارد قول دیگر که صحیح تر است آنکه از زیادی گل آدم خلق شده است ) و مهیا نمود برای شما از چهارپایان هشت صنف را که (جفت یکدیگرند نر و ماده از شتر و گاو و گوسفند و بز ) و می آفریند شما را در شکم های مادرانتان آفریدنی پس از آفریدنی ( که نطفه را علقه می سازدو علقه را مضغه می نماید و آن را استخوان می کند بعد از آن گوشت می رویاند بر او ) اینها در تاریکی های سه گانه انجام گیرد ( که آن تاریکی مشیمه و رحم و شکم است ) این است خدا که پروردگار شماست برای اوست پادشاهی ، نیست خدایی مگر او پس به کجا برگردانیده می شوید (6) اگر کافر شوید البته خدا بی نیاز است از شما ولی نمی پسندد برای بندگان خود کفر را و اگر شکر کنید می پسندد آن را برای شما ( یرضه بی اشباع (ه) خوانده شود چون در اصل یرضاه بوده) و بر ندارد باربری بارگناه دیگری را هر کس بار خود کشد و به سوی پروردگار شماست بازگشت شما آن وقت آگاه کند شما را به آنچه کردید اوست دانا به آنچه در سینه هاست (7) و هر گاه برسد آدمی را ضرری بخواند خدای خود را در حالتی که بازگشته است به سوی او پس از آن چون عطا نماید خدا به او نعمتی از نزد خود فراموش کند آنچه را که می خواند از پیش و قرار دهد برای خدا همتاها و خداها می سازد تا گمراه کند مردمان را از راه حق بگو ای پیغمبر به او که برخوردار باش به کفر خود اندکی که تو از یاران آتشی (8) آیا این کافر بهتر است یا آن کسی که دعاکننده است در ساعات شب یا در سجده است یا ایستاده به عبادت است و بترسد از عذاب آخرت و امیدوار باشد به رحمت پروردگار خود بگو آیا یکسانند آنان که می دانند تکلیف خود را و عمل می کنند و آنان که نمی دانند و بی عملند جز این نیست که پند می گیرند صاحبان عقل (9) بگو ای پیغمبر به مردم که خدا می گوید ای بندگان من که ایمان آورده اید بپرهیزید از عذاب پروردگار خود ، برای آنان که نیکی کردند در این دنیا حسنه ای است در آخرت و زمین خدا گشاده است برای عبادت بدانید که البته به تمام و کمال داده می شود صبرکنندگان را مزدشان بدون حساب ( حضرت صادق (ع) نقل کند از رسول خدا (ص) که فرمود چون قیامت شود برای بندگان دیوان اعمال گشایند و میزان سنجش برآرند تا هر کس را برابر عملش یا بیشتر جزا دهند مگر برای اهل بلا که در دنیا مبتلی به بلا بودند و صبر کردند که برای ایشان نه دیوان گشایند و نه سنجش نمایند بلکه اجرشان را بی حساب دهند و برای شاهد فرمودۀ خود این آیه را که گذشت تلاوت نمود ) (10) بگو ای پیغمبر که من مأمورم عبادت کنم خدا را از روی اخلاص چون برای خداست دین خالص (11)
